Zamek w Kórniku kryje w swoich murach ślady ponad 600 lat przemian. Początkowo był gotycką warownią, później magnacką rezydencją w stylu barokowym, a w XIX wieku zyskał neogotycką formę. O jego znaczeniu świadczy nie tylko architektura, lecz także zgromadzone w nim zbiory.
Najstarsze ślady zamku w Kórniku
Budowlę po raz pierwszy wymieniono w znanym dziś dokumencie 31 października 1426 roku. Zapis w księdze konsystorskiej dotyczył porozumienia związanego z dokończeniem prac przy zamku. Pozostałości drewnianych fundamentów wskazują jednak, że jego początki mogą sięgać 1419 roku.
Pierwszą siedzibę obronną wzniesiono w XV wieku dla rodu Górków. W kolejnych stuleciach zmiany właścicieli przynosiły przebudowy, które stopniowo przekształcały charakter rezydencji. Z jej barokowym okresem związana jest legenda Białej Damy.
Rezydencja i zbiory przekazane narodowi
Dziewiętnastowieczna przebudowa za czasów Działyńskich nadała zamkowi neogotycki charakter. Ród stworzył tu również bibliotekę i zgromadził cenne zbiory, dzięki którym historia miejsca wykracza poza dzieje samego budynku.
Ostatni właściciel majątku, Władysław Zamoyski, przekazał go Narodowi Polskiemu. Zamek przetrwał wojny w całości i pozostaje jednym z najstarszych nieprzerwanie istniejących zamków w Wielkopolsce. Jego architektura do dziś przypomina o kolejnych epokach w historii kórnickiej rezydencji.
Źródło: facebook.com/Poznan.travel