Dojazd tramwajem na osiedle Lecha nie od początku był równie łatwy o każdej porze. Linia 23 docierała do tamtejszej pętli, ale początkowo obsługiwała pasażerów tylko w godzinach szczytu. Dopiero w 1982 roku jej kursowanie rozszerzono na cały dzień. Dla mieszkańców tej części Poznania oznaczało to większą swobodę planowania podróży.
Od połączenia w szczycie do całodziennej obsługi
Tramwaje mogły dojeżdżać do pętli na osiedlu Lecha już w 1979 roku. Docierały tam dwie linie: numer 5 z Górczyna oraz numer 23 z Lampego. Sama obecność drugiego połączenia nie oznaczała jednak, że można było z niego korzystać przez cały dzień.
Ograniczenie kursów „dwudziestki trójki” do najbardziej ruchliwych godzin nie odpowiadało wszystkim podróżnym. Zmiana wprowadzona w 1982 roku wychodziła naprzeciw potrzebom mieszkańców i poprawiała dostępność komunikacji na osiedlu.
Rok 1982: dłuższe kursowanie i wagony typu N
Z historią tej linii wiąże się również zajezdnia przy ulicy Madalińskiego, w której przez lata stacjonowały liczne poznańskie tramwaje. Wśród nich znajdowały się trzy wagony typu N obsługujące w 1982 roku linię 23 do osiedla Lecha.
Najważniejszą zmianą dla pasażerów nie było więc uruchomienie nowej trasy — ta działała od 1979 roku — lecz wydłużenie godzin obsługi istniejącego połączenia. Od 1982 roku podróż linią 23 nie musiała już przypadać na poranny lub popołudniowy szczyt.
Źródło: facebook.com/mpkpoznan